Rubinite – recenzja. Wymagające walki, ciekawe postacie, wciągająca historia

Powrót do Scarlet Kingdom

Wcielamy się w Ruby, młodą księżniczkę próbującą odzyskać Scarlet Kingdom i zemścić się na Wiedźmie. Na jej drodze stają Bloodstained – potężne istoty, których nie pokonamy bezmyślnym uderzaniem mieczem. Każdego przeciwnika trzeba poznać, odnaleźć jego słaby punkt i wykorzystać krótką okazję do zadania obrażeń.

Historia jest prosta, ale stanowi coś więcej niż pretekst do przechodzenia między arenami. Pozwala poznać Ruby, Roya i Wiwichiego, a także odkryć przeszłość Wiedźmy oraz upadłego królestwa. Rozwija się w krótkich rozmowach, scenach przy ognisku i retrospekcjach, nie spowalniając kolejnych starć. Nie wiązałem z fabułą wielkich nadziei i bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła – sceny retrospekcji i rozmowy z towarzyszami chłonąłem jak gąbka.

W grze poruszamy się po niewielkiej mapie, od punktu do punktu

Jak wspomniałem we wstępie, w grze nie mamy otwartego świata. Zamiast tego poruszamy się po kilkunastu punktach na mapie, walcząc z kolejnymi bossami. Poza walką głównym hubem jest katedra. Wracamy tam pomiędzy pojedynkami, rozwijamy Ruby i rozmawiamy z postaciami. Z czasem otwierają się kolejne pomieszczenia, drobne zagadki i fragmenty historii. Eksploracja nie jest rozbudowana, ale daje chwilę wytchnienia i sprawia, że Rubinite nie jest wyłącznie listą bossów wybieranych z menu.

Focus nadaje walce własny rytm

Podstawy walki są proste. Ruby wykonuje zwykłe ataki, uniki i korzysta z ataku dystansowego, ale jej ostrze i strzałki zadają bossom niewielkie obrażenia. Kluczem jest Focus – tryb pozwalający skupić wzrok na przeciwniku, odkryć jego słaby punkt i przygotować potężne uderzenie.

Podczas obserwacji gromadzimy znaczniki zwiększające siłę ataku. Im dłużej utrzymamy skupienie, tym więcej stacków zbierzemy – a co za tym idzie, zadamy większe obrażenia. Żeby nie było zbyt łatwo, przebywanie w trybie focus zawęża widoczny fragment areny. Nie da się więc go nadużywać i cały czas z niego korzystać, bo bardzo łatwo przegapić pocisk albo atak z boku. Dodatkowo, gdy otrzymamy obrażenia, wszystkie ładunki znikają i trzeba je zdobyć od nowa.

Nie wystarczy zatem trzymać Focusu i czekać. Trzeba przerywać obserwację, zmieniać pozycję, unikać ciosów i ponownie namierzać słaby punkt. Tutaj dochodzi jednak urozmaicenie w postacie perfekcyjnie wykonanego uniku. Przed ciosem możemy odskoczyć w dowolnym momencie, przy pomocy typowego dasha. Jednak jeśli wykonamy go przed samym ciosem wroga, to otrzymamy w nagrodę jeden ładunek skupienia.

Tryb Focus pozwala zadawać duże obrażenia - ale znacznie zmniejsza widoczność

Do podstawowego ataku i specjalnego ciosu wyprowadzanego z pomocą ładunków skupienia dochodzą jeszcze dwie mechaniki. Wspomniane wystrzeliwanie strzałek (dart) pozwala nękać wrogów z dystansu i przerywać im, gdy planują atak z doskoku. Ostatnim manewrem jest specjalny cios, który jest wolniejszy, ale przerywa atak bossa, gdy ten zechce nas złapać (i nagradza dodatkowym ładunkiem skupienia).

W walce bezapelacyjnie pomaga dopracowane sterowanie. Ruby dokładnie reaguje na polecenia, a uniki są szybkie i czytelne. Gdy otrzymywałem obrażenia, zazwyczaj wiedziałem, że zbyt wcześnie nacisnąłem przycisk albo źle odczytałem animację. Gra jest wymagająca, ale na ogół nie oszukuje – do czego wrócimy w dalszej części recenzji Rubinite.

Każdy boss przynosi nowy problem

Największą zaletą Rubinite jest artystyczny i mechaniczny projekt bossów. Kolejni przeciwnicy nie różnią się wyłącznie liczbą punktów życia. Praktycznie każdy wprowadza nowy pomysł i wymaga innego wykorzystania poznanych mechanik.

Walka z każdym bossem jest inna

Jeden z nich znika, by zaatakować z innej części areny. Inny wykorzystuje miecze w charakterze pocisków czy punktów do doskakiwania do nas. Jeszcze inni wykorzystują truciznę albo ogień, ograniczając bezpieczną przestrzeń. W połowie starcia, na modłę gier z gatunku soulslike, bossowie dostają „upgrade” i ich ataki się zmieniają – przyspieszają, zyskują dodatkowe efekty. Dzięki temu dziesięciogodzinna przygoda nie zamienia się w zestaw podobnych pojedynków.

Większość ataków można przewidzieć. Bossowie mają wyraźne animacje, a ich zachowanie da się zrozumieć. Porażka zwykle podpowiada, że unik został wykonany za wcześnie, zbyt długo przebywaliśmy w trybie Focus albo źle ustawiliśmy postać i wpadliśmy w ogień czy truciznę. Śmierć, jak to w tym gatunku, czeka nas często – tym bardziej, że Ruby pada od kilku ciosów wrogów. Nie boli to jednak, gdyż walkę możemy rozpocząć ponownie w kilka sekund, bez konieczności docierania do areny. Kolejna próba zaś staje się okazją do wykorzystania wiedzy zdobytej podczas poprzedniego starcia – by zbić pasek wroga jeszcze kawałek, aż w końcu padnie.

Niektóre walki potrafią naprawdę napsuć krwi...

Nie jestem szczególnie wprawiony w soulslike’ach – spędziłem trochę czasu w Soulsach czy Elden Ringu, ale to zdecydowanie nie gatunek dla mnie. Mimo to poradziłem sobie z przygotowanymi w grze wyzwaniami. Poziom trudności jest wysoki, lecz dobrze wyważony. Rubinite wymaga cierpliwości i obserwacji, ale nie nadludzkiego refleksu. Zwycięstwa satysfakcjonują, ponieważ wynikają z opanowania zasad.

Rozwój pomaga, ale nie wygrywa za gracza

W trakcie walki zdobywamy dwa zasoby. Te wykorzystujemy u jednej z postaci (Wiwichi), by tworzyć nowe talizmany oferujące premie dla postaci, zwiększamy zasób mikstur leczniczych czy miejsca na wspomniane talizmany. Możemy (i wręcz musimy!) wykorzystać je także do rozwoju postaci – odblokowywania nowych zdolności, wzmacniania ataków czy zwiększania paska zdrowia Ruby.

Progresja jest odczuwalna, ale nie odbiera pojedynkom napięcia. Nowa zdolność lub talizman ułatwiają starcie, jednak nie zastąpią poznania ataków bossa. Możemy dostosować postać do swoich preferencji, lecz nadal musimy opanować walkę. Nie ma więc mowy o tym, że po odblokowaniu kilku skillów walka nagle stanie się trywialna.

Roy i Wiwichi są świetni – ale brakuje im głosu!

Roy i Wiwichi to postacie, które szybko polubimy. Pierwszy jest powściągliwy i początkowo chłodny, ale z czasem pokazuje bardziej wrażliwą stronę. Wiwichi ma luźniejsze podejście i rozładowuje napięcie, nie będąc wyłącznie komicznym dodatkiem. Rozmowy po walkach i sceny przy ognisku rozwijają tę trójkę bez zatrzymywania akcji.

Szkoda, że postacie nie otrzymały głosów, a rozmowy poznajemy wyłącznie z napisów. Najbardziej czuć to w retrospekcjach pokazujących historię Wiedźmy. Przekazują potrzebne informacje, ale brakuje im emocjonalnego ciężaru. Udźwiękowienie najważniejszych scen mogłoby sprawić, że opowieść zapadałaby w pamięć równie mocno jak bossowie.

Piękna oprawa i kilka drobnych rys

Oprawa graficzna Rubinite prezentuje się świetnie. Bossowie mają charakterystyczne sylwetki, płynne animacje i efektowne wejścia na arenę. Efekty odkrywania słabych punktów wyglądają dobrze, a baśniowa stylistyka nadaje królestwu własny charakter. Oprawie nie można jednak odmówić mroku i ciężkości. Muzyka zaś podkreśla napięcie pojedynków czy spokojniejszych scen w trakcie eksploracji.

Największym zgrzytem w trakcie rozgrywki są jednak hitboxy. W większości przypadków nie ma tu problemów. Czasami jednak, gdy wydaje się nam, że Ruby uniknęła ataku, ta otrzymuje obrażenia – mimo, że byliśmy poza zasięgiem ciosu wroga. Kłopotliwa bywa też kamera, szczególnie podczas korzystania z Focusu. Zawężone pole widzenia jest częścią mechaniki, ale czasami utrudnia ocenę sytuacji bardziej, niż powinno. To jednak okazjonalne potknięcia, a nie problem każdej walki.

Jeśli dobrze pójdzie nam w walce z bossem, trafimy na tablicę wyników

Wersja PC działa bardzo dobrze. Przez około dziesięć godzin nie natrafiłem na zawieszenia, spadki płynności ani poważne błędy. Minusem jest brak polskiej wersji. Ponieważ historia opiera się na napisach i nie ma nagranych dialogów, słabsza znajomość angielskiego może utrudnić śledzenie wydarzeń.

Czy warto zagrać w Rubinite?

Rubinite przekuwa własne ograniczenia w zalety. Zamiast rozciągać przygodę niepotrzebną zawartością, koncentruje się na zróżnicowanych bossach, precyzyjnej walce i Focusie. Rozwój postaci daje swobodę, katedra zapewnia przyjemną eksplorację, a Roy i Wiwichi nadają historii osobisty charakter.

Brak głosów, sporadyczne problemy z hitboxami, niewygodna kamera i brak polskiej wersji są zauważalne. Fundamenty pozostają jednak bardzo dobre. To wymagający, ale uczciwy boss rush, przystępny również dla osoby bez wielkiego doświadczenia z soulslike’ami. Jeśli lubicie analizować przeciwników i z każdą próbą stawać się lepsi, warto dać Ruby szansę.

Recenzja gry Rubinite powstała na podstawie wersji na PC. Klucz do recenzji otrzymaliśmy nieodpłatnie od wydawcy.