Recenzja Homura Hime. Świetna walka, dobry klimat i kilka bolesnych potknięć

Homura Hime wyróżnia się przede wszystkim świetnym systemem walki, dobrze zaprojektowanymi przeciwnikami i zaskakująco solidną warstwą fabularną. Gra potrafi jednak irytować zbyt pobłażliwym parowaniem, problemami technicznymi oraz nieco przeciągniętą końcówką, która sprawia wrażenie recyklingu wcześniejszej zawartości.

Historia i świat – prosty punkt wyjścia, ale z dobrym klimatem

Świat Homura Hime opiera się na konflikcie ludzi i demonów, choć sprawa nie jest tak czarno-biała, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Najbardziej spaczone, pełne żalu i zepsucia dusze potrafią przemieniać się w archdemony, które skażają otoczenie i stają się zagrożeniem dla całego świata. Właśnie z takimi istotami walczą egzorcyści.

Między walkami rozmawiamy z postaciami niezależnymi i poznajemy historię świata

Tytułowa Homura Hime jest jedną z nich. To młoda, ale bardzo skuteczna egzorcystka, która wraz ze swoją towarzyszką Ann rusza w podróż, by oczyszczać kolejne miejsca z demonicznej zarazy. Sam punkt wyjścia nie jest szczególnie odkrywczy, ale gra nadrabia wykonaniem. Relacja między Homurą i Ann wypada naturalnie, a kontrast ich osobowości sprawia, że duet po prostu dobrze się ogląda.

Największym zaskoczeniem okazały się jednak same archidemony. Choć często nie dostają bardzo dużo czasu ekranowego, gra potrafi w krótkiej formie zarysować ich przeszłość, motywacje i powiązania z wydarzeniami w świecie. Dzięki temu kolejne starcia nie są tylko mechanicznym odhaczaniem bossów, ale mają też emocjonalny ciężar.

Niektóre wstawki przerywnikowe potrafią być naprawdę ciężkie...

Fabuła nie wywraca gatunku do góry nogami i nie próbuje udawać wielkiego arcydzieła. To po prostu solidnie napisana historia, która dobrze wspiera rozgrywkę i sprawia, że łatwiej zaangażować się w podróż bohaterek. W przypadku gry akcji to w zupełności wystarcza.

Walka – najmocniejszy element całej gry

Największą siłą Homura Hime jest bez żadnych wątpliwości walka. To właśnie tu gra pokazuje klasę i bardzo szybko udowadnia, że ma pomysł na własny rytm starć. Pojedynki są szybkie, efektowne i mięsiste, ale jednocześnie nie sprowadzają się do bezmyślnego wciskania przycisków. Przez większość czasu czuć, że za tym systemem stoi naprawdę przemyślany projekt.

Nawet proste starcia wymagają odpowiedniego planowania

Podstawę stanowią kombosy budowane z lekkich i ciężkich ataków oraz odpowiednio wyczuwanych sekwencji wejść. Homura korzysta tylko z jednego rodzaju broni do walki wręcz, co na papierze może wydawać się ograniczeniem. W praktyce jednak twórcy bardzo dobrze wykorzystali ten fundament. Każdy nowy ruch ma znaczenie, a kolejne techniki odblokowuje się w rozsądnym tempie, więc łatwo oswoić się z nowymi możliwościami.

To ważne, bo gra nie zasypuje od razu dziesiątkami mechanik. Zamiast tego stopniowo poszerza zestaw ruchów, pozwalając najpierw nauczyć się podstaw, a dopiero potem budować własny styl walki. Dodatkowym plusem jest to, że część umiejętności wybierasz sam, więc rozwój postaci daje poczucie sprawczości, a nie tylko biernego odblokowywania kolejnych ikon w menu.

Regularnie odwiedzamy handlarkę, by odblokować nowe umiejętności i wzmocnienia dla postaci

Bardzo dobrze wypadają też ataki dystansowe. To nie jest zwykły dodatek wrzucony po to, by starcia wydawały się bardziej różnorodne. Poszczególne warianty pocisków realnie zmieniają sposób walki, mają własne zalety i ograniczenia, a do tego można przełączać je w trakcie pojedynków. Dzięki temu system pozostaje elastyczny i pozwala reagować na sytuację na bieżąco. Twórcy dobrze rozwiązali też kwestię balansu. Strzałów nie da się używać bez końca, bo ich aktywność ogranicza specjalny pasek, który jednak sam się regeneruje. To prosty, ale skuteczny pomysł. Gra nie pozwala spamować bez końca, ale jednocześnie nie spowalnia tempa i nie każe niepotrzebnie czekać.

Bullet hell, czyli zmasowany atak pocisków, to często największe wyzwanie w trakcie walk

Ataki wręcz, strzały dystansowe, uniki, parowania i umiejętności specjalne tworzą spójny układ, który premiuje agresywne granie. Homura Hime nie zachęca do pasywności. Wręcz przeciwnie – najwięcej satysfakcji daje wtedy, gdy stale naciskasz, wykorzystujesz luki w obronie przeciwnika i płynnie przechodzisz między kolejnymi narzędziami. Do tego dochodzą jeszcze specjalne umiejętności aktywowane odpowiednią kombinacją przycisków. Ich ładowanie powiązano z ofensywą. Im bardziej agresywnie grasz, tym szybciej dostajesz dostęp do kolejnych potężnych akcji. To świetnie buduje tempo i sprawia, że walka niemal cały czas pcha do przodu.

Design przeciwników, grafika i muzyka – mocna oprawa dla jeszcze mocniejszej akcji

Równie dobrze, co sama walka, wypada projekt przeciwników. Wrogowie są zróżnicowani nie tylko wizualnie, ale też mechanicznie. Mają własne zestawy ruchów, odmienny rytm ataków i wymagają innych reakcji. Dzięki temu kolejne starcia nie zamieniają się w monotonne powtarzanie jednego schematu.

Graficznie gra nie konkuruje z topką branży, ale jest czytelna i ma swój urok

Bardzo ważną rolę odgrywa tu cytelność. Ataki sygnalizowane są kolorami, co od razu informuje, jak zareagować. Czerwone ciosy zachęcają do parowania, żółte należy ominąć. Do tego dochodzą bariery ochronne, które można zniszczyć tylko konkretnym rodzajem ataku, zależnie od ich koloru. W praktyce oznacza to, że nawet w zwykłych starciach musisz stale obserwować sytuację, a nie tylko bezmyślnie nacierać. Gdy wrogowie wypuszczają chmarę pocisków, konieczne są szybkie uniki.

Na plus wypada też oprawa wizualna. Homura Hime nie próbuje konkurować rozmachem z największymi produkcjami, ale ma własny styl i dobrze go wykorzystuje. Projekty postaci, demonów i efektów ataków są wyraziste, a całość pozostaje czytelna nawet wtedy, gdy walka przyspiesza. To bardzo ważne w grze, która stawia na szybkie decyzje i precyzyjne reakcje. Nie ma też żadnych problemów z płynnością rozgrywki.

Świat gry również robi dobre wrażenie. Lokacje są raczej dość liniowe, ale nie sprawiają wrażenia pustych czy przypadkowych. Twórcy dorzucili trochę platformowych przerywników, znajdziek i bocznych ścieżek, dzięki czemu eksploracja ma sens. Szczególnie że za zejście z głównej drogi można zdobyć cenne nagrody zwiększające pasek zdrowia lub zasób wykorzystywany do ataków dystansowych. Muzyka i dźwięk dobrze wspierają tempo rozgrywki. Nie są może elementem, który od razu wysuwa się na pierwszy plan, ale skutecznie budują klimat i wzmacniają dynamikę starć. Audio spełnia tu swoją rolę tak, jak powinno – podbija akcję, nie zagłusza jej i pomaga utrzymać odpowiednie napięcie.

Problemy i błędy – kilka rzeczy wyraźnie wymagało większego dopracowania

Choć Homura Hime w wielu miejscach imponuje, nie jest grą bez wad. Największy problem dotyczy paradoksalnie jednej z najważniejszych mechanik, czyli parowania. Sam pomysł jest dobry, a szybkie, płynne parry świetnie pasują do tempa rozgrywki. Problem w tym, że system bywa zbyt pobłażliwy. W praktyce oznacza to, że przy czerwonych sygnałach ataków da się czasem po prostu spamować parowaniem i wciąż skutecznie wychodzić z opresji. Zamiast precyzyjnie wyczuwać moment uderzenia, możesz momentami ratować się samym szybkim przełączaniem obrony. To osłabia satysfakcję płynącą z nauki przeciwników i trochę rozmywa ideę mechaniki, która powinna nagradzać timing.

Etapy platformowe nie są skomplikowane, ale czasami potrafią napsuć krwi

Do tego dochodzą techniczne niedoróbki. Dźwięk potrafi okazjonalnie zapętlić się na kilka sekund, co może wybić z rytmu i zwrócić uwagę na niedoszlifowanie produkcji. To nie jest katastrofa, ale problem jest na tyle zauważalny, że trudno go zignorować. Podobnie wygląda sprawa z kamerą. W ciaśniejszych przestrzeniach potrafi zachowywać się nerwowo, a w grze stawiającej na szybkie, intensywne walki to już realny problem. Gdy kamera zaczyna przeszkadzać zamiast pomagać, cierpi na tym czytelność starcia, a wraz z nią także przyjemność z walki.

Najbardziej dyskusyjny okazał się jednak finał gry. W pewnym momencie Homura Hime zaczyna sprawiać wrażenie tytułu, który trwa trochę dłużej, niż powinien. Końcówka momentami opiera się na recyklingu wcześniej widzianych elementów i ponownym wykorzystaniu pokonanych już typów przeciwników. Nie przekreśla to całości, ale wyraźnie odbiera jej impet. Szkoda, bo przez sporą część kampanii gra bardzo dobrze trzyma tempo. Tym bardziej czuć, że nieco krótsza, bardziej skondensowana struktura mogłaby wyjść jej na dobre. Zamiast rozciągać finał, lepiej byłoby zakończyć całość trochę szybciej i zostawić gracza z jeszcze lepszym wrażeniem. Przejście gry zajęło około 10 godzin.

Werdykt: bardzo dobra gra akcji, która nie wykorzystuje pełni swojego potencjału

Homura Hime to bardzo mocna gra akcji i jednocześnie jeden z tych tytułów, które potrafią pozytywnie zaskoczyć. Największe wrażenie robi tu walka – szybka, efektowna, wielowarstwowa i zwyczajnie cholernie satysfakcjonująca. Do tego dochodzi solidny projekt przeciwników, dobrze działający system rozwoju oraz fabuła, która okazuje się znacznie ciekawsza, niż można było zakładać na starcie.

Nie wszystko zagrało równie dobrze. Zbyt pobłażliwy system parowania osłabia część wyzwań, techniczne potknięcia przypominają o brakach w dopracowaniu, a przeciągnięta końcówka odbiera grze część energii. Mimo tego całość broni się bez większego problemu, bo fundamenty są tu po prostu bardzo solidne.

Ostatecznie Homura Hime to tytuł, który warto mieć na radarze, jeśli lubisz dynamiczne action RPG nastawione na walkę. Nie jest to gra idealna, ale w swoich najlepszych momentach pokazuje poziom, którego wiele większych produkcji mogłoby jej pozazdrościć. Gdy wszystko zaczyna działać jak należy, trudno się od niej oderwać.

Recenzja gry Homura Hime powstała na bazie wersji na PC. Klucz do recenzji nieodpłatnie dostarczył wydawca.