Directive 8020 – recenzja. Koszmar w kosmosie od twórców The Dark Pictures

Przed Tobą recenzja Directive 8020. To narracyjny horror science fiction od Supermassive Games, który rozwija znaną formułę studia o więcej aktywnej rozgrywki. Nadal mamy tu wybory, QTE i walkę o przetrwanie całej załogi, ale tym razem ważniejszą rolę odgrywają też sekcje skradankowe, eksploracja i napięcie budowane w czasie rzeczywistym.

Najlepiej działa atmosfera: samotność w kosmosie, uszkodzony statek, obca forma życia i poczucie, że pomoc jest zbyt daleko. Directive 8020 potrafi być efektownym horrorem, choć nie wszystkie nowe elementy sprawdzają się równie dobrze. Szczególnie powtarzalność skradania i brak zdalnego multiplayera mogą przeszkadzać części graczy.

Obcy atakują – o fabule Directive 8020 słów kilka

Directive 8020 osadzono w przyszłości, w której ludzkość szuka nowego domu. Załoga statku kosmicznego zostaje wysłana na długą misję, by sprawdzić, czy odległa planeta może dać ludziom szansę na przetrwanie. Większość członków wyprawy trafia do kapsuł hibernacyjnych, a na wachcie zostaje dwoje załogantów.

Po kilku latach pozornego spokoju na statku pojawia się poważna usterka. Szybko okazuje się, że problem nie wygląda jak zwykła awaria. W poszyciu statku widnieje ogromna wyrwa, jakby coś przeżarło się przez kolejne warstwy konstrukcji.

Od tego momentu sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli. Załoga budzi się w chaosie, kontakt z pomocą jest utrudniony, a statek stopniowo staje się coraz mniej bezpieczny. Misja, która miała dać ludzkości nadzieję, zmienia się w walkę o przeżycie na obcej planecie i w zamkniętych korytarzach pełnych zagrożenia.

To dobra podstawa dla horroru Supermassive. Gra sprawnie korzysta z lęku przed izolacją, nieznanym i utratą kontroli. Sam motyw awarii w kosmosie jest wystarczająco niepokojący, a pojawienie się obcej formy życia tylko pogłębia poczucie beznadziei.

Już na tym etapie łatwo doszukać się znajomych filmowych tropów. Motyw uszkodzonego statku i obcej, drapieżnej materii może kojarzyć się z Obcym, a jedna z końcowych lokacji przywodzi na myśl Blade Runnera. Nie odbieram tego jako wady. To raczej przyjemne skojarzenia, które dobrze pasują do horroru science fiction.

Czy to kolejna Antologia? Jak wygląda rozgrywka w Directive 8020

Directive 8020 nadal opiera się na wyborach, które mogą zmieniać losy bohaterów. Są tu również klasyczne QTE i szybkie wciskanie przycisków, czyli elementy dobrze znane z wcześniejszych gier Supermassive. Różnica polega na tym, że tym razem studio mocniej rozbudowało momenty, w których gracz bezpośrednio kontroluje postać.

Na początku można wybrać poziom trudności, którego warianty dość mocno się różnią. Forgiving jest przeznaczony dla osób, które chcą skupić się głównie na historii i dostać więcej czasu na reakcję. Challenging wydaje się najlepszym wyborem na pierwsze przejście, bo daje poczucie zagrożenia, ale nie odbiera graczowi szansy na ratunek. Lethal mocno skraca czas reakcji i sprawia, że pomyłki są znacznie bardziej dotkliwe.

Poza poziomem trudności gra pozwala też wybrać styl rozgrywki. Explorer umożliwia cofnięcie złej decyzji i uratowanie postaci tuż po błędzie. Survivor zostawia bardziej klasyczną formułę, bez takiego zabezpieczenia.

Największą zmianą są sekcje skradankowe. Gracz musi poruszać się po statku, unikać obcego, szukać baterii do drzwi i przełączać kable w odpowiedni sposób, by odblokować przejścia. Dzięki temu Directive 8020 ma więcej rozgrywki w czasie rzeczywistym niż typowa narratywka. To odświeża formułę i dobrze pasuje do horroru, bo zagrożenie nie jest tylko elementem cutscenek.

Gdy postać zostanie schwytana, pojawia się mechanika parowania. Poprawnie wykonane QTE daje szansę na ucieczkę, po której trzeba szybko znaleźć schronienie. Jednym z najprostszych sposobów ukrycia się jest wejście do szybu wentylacyjnego. Nie jest to wielka innowacja sama w sobie, ale zmiana perspektywy z trzeciej osoby na pierwszą dobrze podbija napięcie i imersję.

Eksploracja również działa lepiej, niż mogłoby się wydawać. Lokacje bywają większe, ale gra nie zostawia gracza całkowicie bez pomocy. Jednym przyciskiem można sprawdzić aktualny cel misji, więc trudniej zgubić się w korytarzach i niepotrzebnie błądzić. Jest też skanowanie pomieszczeń, które wskazuje część interaktywnych przedmiotów.

Podczas zwiedzania można znajdować sekrety, dokumenty i znajdźki. Najsympatyczniejsze są małe laleczki przedstawiające postacie i stworki z wcześniejszych gier Supermassive, między innymi Kuratora z The Dark Pictures Anthology czy wampira z House of Ashes. To drobny, ale przyjemny ukłon w stronę fanów studia.

Dobrym dodatkiem są też wiadomości tekstowe wymieniane z innymi członkami załogi. Dzięki nim można lepiej poznać nie tylko grywalnych bohaterów, ale także postacie drugoplanowe. Statek wydaje się przez to bardziej zaludniony, a załoga nie sprawia wrażenia ograniczonej wyłącznie do kilku osób ważnych dla fabuły.

Nie wszystko działa jednak idealnie. Sekcje skradankowe z czasem zaczynają się powtarzać. Schemat często wygląda podobnie: unikaj obcego, znajdź baterię, przełącz kable, otwórz przejście i rusz dalej. Sam pomysł jest dobry, ale przy większej liczbie podobnych fragmentów może męczyć, zwłaszcza graczy przyzwyczajonych do bardziej klasycznej formuły narracyjnych horrorów Supermassive.

Zmrożę ci krew w żyłach, czyli oprawa audiowizualna Directive 8020

Supermassive Games od lat potrafi budować horror bez opierania wszystkiego wyłącznie na jumpscare’ach. W Directive 8020 szczególnie dobrze działa body horror. Nienaturalnie wykrzywione kończyny, miażdżone czaszki i brutalne sceny gore robią mocne wrażenie, ale gra nie nadużywa tych efektów. Dzięki temu przemoc nie staje się obojętna ani męcząca.

Ciekawie wypada też biologiczny wygląd zagrożenia. Pulsujące, różowe i lepkie narośla rozrastają się po sterylnych wnętrzach statku jak obca tkanka. Kontrast między kliniczną technologią a organicznym skażeniem daje bardzo dobry efekt wizualny.

Dużą rolę odgrywa dźwięk. Ciężkie, szybkie kroki obcego słyszane za plecami potrafią skutecznie podnieść napięcie. Muzyka w tle nie pozwala łatwo opaść emocjom, szczególnie podczas ucieczek i skradania. Na końcu rozdziałów pojawiają się jednak spokojniejsze momenty, w których można odetchnąć i posłuchać piosenek dobrze pasujących do wydarzeń z danego segmentu.

Gra dobrze trzyma tempo również dzięki strukturze rozdziałów. Standardowe przejście Directive 8020 zajmuje około 10 godzin, jeśli gracz nie skupia się szczególnie mocno na znajdźkach, dokumentach i sekretach. Całość składa się z ośmiu rozdziałów o nierównej długości — krótsze trwają około czterdziestu minut, dłuższe dochodzą do półtorej godziny. To długość typowa dla gry narracyjnej, a historia rzadko sprawia wrażenie przeciągniętej.

Multiplayer, wybory i regrywalność

Directive 8020 ma multiplayer, ale tylko lokalny. W praktyce oznacza to siedzenie z kimś na jednej kanapie i podawanie sobie kontrolera. Sam pomysł nie jest zły, bo dobrze pasuje do wspólnego przechodzenia gry narracyjnej, ale brak zdalnej rozgrywki może być rozczarowaniem. Zwłaszcza, że wcześniejsze gry Supermassive dawały taką możliwość.

Pewien problem stanowi też sposób sygnalizowania ważnych decyzji. Gra ostrzega dużym komunikatem „Choose carefully”, przez co inne wybory mogą wydawać się mniej istotne. To osłabia poczucie sprawczości, nawet jeśli Supermassive tradycyjnie wykorzystuje decyzje również do budowania charakteru postaci i późniejszych konsekwencji.

QTE jest zaskakująco mało jak na grę tego typu. Przez to momentami można odnieść wrażenie, że ogląda się film przerywany sekcjami skradankowymi. Nie musi to być wada dla każdego, ale fani klasycznych narratywek mogą odczuć zmianę proporcji.

Mimo tych zastrzeżeń Directive 8020 ma dużą regrywalność. Różne decyzje, losy bohaterów, poziomy trudności i tryby rozgrywki zachęcają do ponownego przejścia. To nadal gra zbudowana wokół pytania: kto przeżyje, kto zginie i jak bardzo można zmienić przebieg historii.

Podsumowanie – czy warto zagrać w Directive 8020?

Zmierzamy do końca naszej recenzji Directive 8020. To udany narracyjny horror science fiction, który próbuje odświeżyć formułę Supermassive Games. Największe wrażenie robi atmosfera osamotnienia, body horror, oprawa dźwiękowa i napięcie towarzyszące spotkaniom z obcą formą życia. Gra dobrze wykorzystuje motyw uszkodzonego statku w kosmosie i poczucie, że załoga znalazła się w sytuacji bez dobrego wyjścia.

Największe minusy to lokalny multiplayer zamiast zdalnej kooperacji, mała liczba QTE i powtarzalność sekcji skradankowych. Nowe mechaniki są dobrym kierunkiem, ale nie zawsze mają wystarczająco dużo różnorodności. Mimo to Directive 8020 potrafi wciągnąć od początku do końca i dobrze sprawdza się jako horror dla osób, które lubią narracyjne gry z wyborami.